Çocukluğumda Köfteci Ramiz'in adını duymuş ama lokantasına hiç gitmemiştim. Akhisar'daydı…

Dedem ve büyükannemin evinde geçen o sıcak, uzun, bitmek tükenmek bilmeyen tatil yıllarında. Balıkesir'de oturuyor, yaz tatili gelir gelmez kara trene binip soluğu dedem Ahmet Nedim Tüzün'ün evinde alıyorduk. Sokağa çıkmam yasaktı, dışarda yemek yemem de...

Ramiz'in çarşı içinde ızgara köfteler yaptığını, yalnızca esnafın değil ağzının tadını bilen herkesin öğle yemeklerini orada yediğini büyüklerimden işitiyor, aralarına katılmak için can atıyordum. Bulgaristan muhaciri bir aileden gelen büyükannem, ızgara köfte hariç, her yemeği yapıyordu evde. Onun "kol börek"lerini, "cicipapa" ve "terator"larını, Kurban Bayramın'da bahçedeki fırında pişirdiği "surra"ları kitaplarımda anlattım sonradan, ama bütün bu nefis yemeklerin hayalimde besleyip büyüttüğüm Ramiz'in köftelerinin yerini dolduramadığını yazmadım. Ve Ramiz'in lokantasına bir kez olsun gidemeden ayrıldım. Akhisar'dan. Bir daha hiç dönmemecesine çocukluğumun yitirilmiş cennetini, Akhisar'ı terkettim…

Şimdi, Ramiz'in Etiler'deki lüks lokantasına yolum düşdükçe Akhisar'da geçirdiğim tatilleri ve yasaklar nedeniyle yoksun bırakıldığım "çarşı köfteleri" ni düşlemekten alamıyorum kendimi. Savaş sırasında gittiğim Saraybosna'da da öyle olmuş, Başçarşıya'daki köftecide Balkanlar'ın en nefis köftelerini mideye indirirken Akhisar'lı Ramiz'in köftelerinden yoksun kaldığım günleri anımsamıştım. Her şeye rağmen güzel günlerdi, hayat önümdeydi daha. Ramiz'in lokantasına gidemesem de bir gün dünyayı dolaşacak, o afacan, meraklı, sarışın çocuğun bilmediği ülkelere gidecek, dünya nimetlerinden ben de tad alacaktım.

"En güzel köfte henüz tadılmamış olandır." diyebilir miyiz?

Elbette diyebiliriz...


Nedim Gürsel

Yazarın makale arşivine ulaşabilmek için tıklayınız...